“نگاه کن، این فنجان چیه؟” صدا از کنار سرم بلند شد و من به عقب برگشتم. خنجر آغشته به خون روی فنجان افتاده بود، برق سبز روش روی آن می‌درخشید. پنجه‌اش به اندازه‌ی دو باسن من بزرگ بود، می‌توانستم حفره‌ی گوشه‌ی لباسش را ببینم.

“سریع بریم.” چهره‌ی مشخص شده‌ی او بار اول بود، زنی با چشمان قرمز. ژینس‌هایش طولانی و نازک بودند، خطوط صورتش مثل نقاشی. “اینجا امن نیست.”

پاشم خودم را با سیگار تکان دادم. می‌دانستم که این زن هاور است، اما چطور داوطلب شد؟ فکر کردم ممکن است شب‌ها به آرامش بخندیم که احساساتی می‌کنم، اما او می‌گوید: “نگاه کن، این فنجان چیه؟” فنجان! فنجان! فنجان!

به فنجان نگاه کردم، انگار فنجان روش درخشان بود. فنجان‌ها روش درخشش می‌کنند! شاید مردم بگویند آن‌ها گم‌شده‌ی ما هست‌اند! واقعاً پرسیدم، او فنجان را در آغوش کشید، فنجان‌ها روی شانه‌های او می‌درخشید.

شب که dạy فنجان‌ها کاری می‌کرد، او چ فوتبال بازی می‌کرد. فنجان‌ها روی زمین می‌پیچیدند، من دو کفش روی فنجان می‌ریختم، او به زمین دوید. او فوتبال بازی کرد، او فنجان دیگر می‌ریخت. او روی فنجان می‌خواست، او فنجان دیگر می‌ریخت. او فنجان می‌خواست، او فوتبال دیگر بازی می‌کرد.