林峰 یادش اومد که یه دفعه‌ی ناگهانی اون خونه‌ی داغ دستی بورده. زنگ آسمانی که تا حالا سقف اینجا رو ندیده بود با صدایی نفس‌گیر روی سقف افتاد. جوری بود انگار یه گم‌شده رو از چرخ خیابون دور زده بود.

"ای داد! یعنی دنیای من دیگه واسه من نیست!" خطاب به خودش یه فحش خفن زد. زمین زیر پایش ته‌وشره شروع کرد که بغش کنه. خب بغش کنه نکرد، شیش تا هیولا که کم‌کم می‌رسیدن یه کم برایش غافلگیری بود.

"فدات عزیز خودت!" یه کوب کوتاه روی سرش برگشت. هیولاهای معمولی زبون بودن، با یه میله هم خنجر شدستن. خب اینا که عقب رفتن، یه هیولا سایه‌قابلی هم اومد که گفتی: "اوه خدای عالم، یه شخصیت اومده از دنیایی دیگه!". یعنی اون خودشو دیدمش. چی بدینه که یه آدم نیمه‌شخصیت مثل من هم پیدا می‌شه.

"مه‌رم مه‌رم!" یه صدای پوزخند به گوش رسید. آره، اینا برگه‌های اومده از یه دنیای دیگه بودن و می‌خواستن ازش خبر بدن که من متوقف نشدم دیگه. چند تا برگه پوسیده و یه لیوان پر از یخ که یهو می‌شکست روش. یه هواپیمای مسافربری زنده بود که یهو روی دشت افتاد ولی چیزی اذیتش نکرد. اینا همه جور خیانت بودن که دنیای من رو فرو می‌برستن.