林晚星啃着干巴巴的馒头，眉头越皱越紧。这炮灰也太惨了点吧？穿过来第一天，就被原主的老爹赶出来，理由是“晦气”。行吧，原主就是个不受宠的玩意儿，爹不亲娘不疼，才十六岁就被扔在这破屋里自生自灭。她捏了捏手里最后半块馒头，脑子里飞快地盘算。

“晦气？呵，”林晚星低声嗤笑一声，把馒头渣塞进嘴里，干咽下去，“要我说，这才是最好的开始。”

没错，别的炮灰女主非遇贵人扶摇直上，她林晚星偏不。爹妈不疼，那就自己争气；日子艰难，那就自己闯出一片天。什么狗屁命格晦气，她偏就要做个威风凛凛的大佬！

想当年，她在原主的身体里苏醒的时候，那可是意气风发。มาก่อนยังเป็นมนุษย์อีกไม่นาน ตัวเองก็เคยอยู่ในห้วงเวลาที่สูงสุดของชีวิต ซึ่งก็คือตอนที่ตนเองเป็นเจ้าของบริษัทเทคโนโลยีใหญ่ๆ และมีอำนาจที่หลากหลายต่อไปนี้ แต่อย่างไรก็ตาม ก็มีมนุษย์ที่มาจากอนาคตมาแทรกแซง หรือเรียกว่า "แคปเชิร์น" มาพร้อมๆ กับความทรมานแห่งช่วงต้น

不行，必须尽快搞钱，必须提升实力。这破屋虽然破，但是个据点。接下来，是她谋划的第一步。

林晚星站起身，拍了拍身上的灰。这破屋就破在四处漏风，墙皮剥落，只有屋顶还勉强能遮风挡雨。她走到窗边，望着外面灰蒙蒙的天空，眼神却亮得惊人。

“第一步，搞钱。”她自言自语，“这古代没银行卡，那就做点小生意？”

可这地方偏僻，什么生意能做？她脑子一转，眼睛倏地一亮。“有了！”

靠山吃山，靠水吃水。这破屋里虽然没啥，但原主以前偷偷藏了点宝贝。林晚星记得清清楚楚，床底有个樟木箱子。她心念一动，箱子就出现在眼前。

箱子一打开，林晚星倒吸一口凉气。里面是几块璞玉，几件古董瓷器碎片，还有一本破破烂烂的绣谱。